Efenim her ne kadar İzmir memleketim sayılmasa, biz asker çocuklarının işte burası diyebilecekleri bir memleketleri olmasa da İzmir benim memleketciğim işte. İlkokul 5, ortaokul lise, güzel yıllar güzel anılar var İzmir'de. Aslında Ankara'yı daha çok sevdiğimi söylerim İzmir'e ama şımarmasın diye, yoksa İzmir başkadır.

 

Memleketciğimle tam 4 yıl oldu hasretliğimiz, Her yıl İzmir'de geçirdiğim gün sayısı gittikçe azaldı. Hiçbir zaman "geri dönücem İzmir bekle beni" diyenlerden olmadım. 2005 yılıydı, Eylül ayıydı bırakıp gittiğimde, o zamandan beri biliyordum bundan sonrasının İzmir'de olmayacağını.

 

Tanıyanlar bilirler, geçtiğimiz Haziran'da üniversite eğitiminin sonuna gelmiş olmam gerekiyordu. Ama uzatmaları oynamak lazımmış. Neyse konumuz bu değil. Şimdi farkettim ki eğer herşey planladığım gibi olursa (dualarınıza talibim) Ocak sonunda lisans derecesini elde etmek için vermem gereken 156 krediyi tamamlayacağım. Ardından iyi kötü bir işe girip vira bismillah hayata atılacağım. E yıllık izine tabi olup, büyük ihtimalle ilk senemde anca 1 hafta izin kullanabileceğim.

 

Bugün tek yön aldım biletimi, büyük ihtimalle birdaha tek yön bilet almam. Çünkü bir daha İzmir'de 20 gün üst üste kalmayacağım. Acıtıyor insanın içini, hazmı kolay değil.

 

Kara Gözlüm, İzmir'im Allah izin verirse ibibikler öter ötmez ordayım.

 

 

 

Not: Muharrem Ertaş da yorumlasın, dinleyelim bir de :)